توسط : بامداد روز 11 فروردینماه که دشمن متخاصم آمریکایی – صهیونی مجموعه مذهبی، فرهنگی و خدماتی حسینیه اعظم زنجان را نشانه گرفت و چندین مرکز عامالمنفعه را به نابودی کشاند، از باب تخریب کتابخانه با 35 هزار جلد کتاب که 15 هزار جلد آن تخصصی و کمیاب بود، خبرهای زیادی منتشر شد اما سخنی از اینکه این کتابها از کجا به این مجموعه رسید و قرار بود پشتیبانی برای پژوهشگران دینی و حوزه امامحسین(ع)شناسی باشد، سخنی به میان نیامد.
این کتابخانه نهتنها در دل یکی از مناطق محروم شهر، یک مرکز فرهنگی بهشمار میرفت بلکه مأمن گنجینهای از دانایی درباره امام حسین(ع) و عاشورا بود؛ گنجینهای که هر برگ آن قرنها ارادت، پژوهش و تأمل درباره قیام امام حسین(ع) را روایت میکرد و پناهگاهی برای اندیشههایی بود که میخواستند حقیقت نهضت کربلا را فراتر از سوگ و آیین، در ژرفای تاریخ، فرهنگ و معرفت جستوجو کنند.
قفسههای این کتابخانه مجموعهای کمنظیر از آثار تخصصی در حوزه امام حسینشناسی را در خود جای داده بود؛ از پژوهشهای تاریخی و تحلیلی درباره واقعه عاشورا گرفته تا آثار کلامی، ادبی، اجتماعی و حتی مطالعات تطبیقی درباره پیام جهانی این قیام و هر کتاب، دریچهای تازه به فهم چرایی و چگونگی نهضتی که قرنها الهامبخش آزادیخواهان و حقیقتجویان جهان است، میگشود.
این کتابخانه فرصتی برای نگاه عمیقتر به شخصیت و پیام امام حسین(ع) را فراهم میکرد تا پیام این مکتب تنها در سوگواریها خلاصه نشود بلکه در اندیشه، آگاهی و مسئولیت اجتماعی تداوم یابد. اما حالا در میان سکوت کتابهای سوخته و کاغذهای پارهپاره میتوان صدای تاریخ را شنید؛ تاریخی که باز هم یزیدیان را مقابل حسینیان قرار داد و جبهه حق را برای به زانو درآوردن ظالم مصممتر کرد.
کتابهای تخصصی این کتابخانه راه دور و دشواری را از مصر، آلمان، انگلیس،
آمریکا و بسیاری شهرهای دور و نزدیک طی کردند تا به جوار حسینیه اعظم زنجان برسند
